Je merkt nu misschien iets geks op. Er is een stem in je hoofd die elk woord probeert uit te spreken zodra het voorbijflitst. Dat heet subvocalisatie. Je brein dat erop staat dat lezen "horen" betekent. Maar je ogen zijn eigenlijk veel sneller dan die innerlijke verteller.
Het ongemakkelijke deel is loslaten. Het voelt alsof je alles gaat missen als je stopt met de woorden in je hoofd uit te spreken. Dat gebeurt niet. Je brein is prima in staat om betekenis op te pikken zonder het geluidsspoor. Geef het even de tijd en je voelt de omslag. Je zult jezelf verrassen, je begrijpt ineens zonder te horen.
Zodra die stem stiller wordt, heeft je aandacht nergens meer om zich te verstoppen. Geen overvliegen, geen wegdromen halverwege een alinea. Elk woord krijgt zijn moment, en je focus moet bijbenen. Het is verrassend goede training voor je hersenen en je aandacht.
Daar draait Devoro om. Je kiest een onderwerp, maakt niet uit welk, en de app maakt een kort stukje op maat voor je. Vijf minuten kwijt aan een feed die je toch niet onthoudt worden vijf minuten waarin je echt iets leert. Hoe meer je je aandacht traint, hoe meer je je nieuwsgierigheid voedt.
Wat nu ongemakkelijk voelt, zal na een paar sessies helemaal vanzelf gaan. Snelheden die vandaag onmogelijk lijken, zoals 900 of zelfs 1200 woorden per minuut, worden met oefening echt haalbaar. Stel je voor hoeveel je op die snelheid zou kunnen leren.
